Over mij…

Mijn naam is Luisa. Ik ben moeder van een dochter, en ik woon met mijn man, 6 honden en 2 katten in midden Portugal.

Ik hou van vegan eten en ben allergisch voor kikkererwten (ik weet het! Geen hummus meer…) Ik ben gepassioneerd en idealistisch, en sta met beide benen stevig op de grond.

Vroeger was ik onzeker. Ik was vaak boos en ik gaf anderen de schuld van het feit dat ik niet gelukkig was. Nu kijk ik op een andere manier naar mezelf en de wereld om me heen, en heb ik beter contact met mijn gedachten en emoties. En ja, ik ben gelukkig!

Ik heb als lerares Engels gewerkt, ik vertaal boeken, ik ben een gecertificeerd holistisch coach. Ik heb een heleboel verschillende studies en trainingen gedaan, onder andere Engels, Yoga, Ayurveda, dans en veganistisch koken. Ik ben in Nederland geboren, heb een tijdje in Engeland gewoond, en nu woon ik samen met mijn man, onze 6 honden en 2 katten in Portugal. Mijn hobby’s zijn onder andere lezen, haken, koken en sieraden maken, en ik vind het heerlijk om achter elkaar alle afleveren van Netflix series te kijken. Mijn favoriet: La Casa de Papel (Money Heist). Op dit moment ligt The Power of Now van Eckhart Tolle op mijn nachtkastje. Ik ben een groot fan van Stephen King.

Ik ga even terug in de tijd…

Ik ben geboren in Amsterdam, op 21 december 1963, dochter van een Nederlandse moeder en een Portugese vader. Mijn lagere-schooltijd en de eerste anderhalf jaar van mijn middelbare-schooltijd heb ik in Zaandam doorgebracht. Ik hield (en hou) heel erg van lezen, en bracht al mijn vrije tijd met mijn neus in een boek door.

Toen ik 13 was, gingen mijn vader en moeder uit elkaar. Nadat mijn moeder een nieuwe man had en nog een dochter had gekregen, mijn tweede zusje, verhuisden we naar een dorp in Brabant waar alles heel anders was dan wij gewend waren. Ik moest naar een andere school, waar ik moeilijk kon aarden. Ik voelde me een buitenstaander.

Al vanaf jonge leeftijd vond ik mezelf stom en lelijk, wat resulteerde in een lange zoektocht naar liefde en bevestiging. Daardoor liet ik me een groot deel van mijn leven in al mijn beslissingen leiden door mijn romantische relaties.

Toen ik 32 was, leek mijn leven aan de buitenkant perfect: ik was getrouwd, had een gezonde dochter, we woonden in een eigen huis, ik had een baan en leuke vrienden en vriendinnen. Maar toen kreeg ik angstaanvallen. Het was afschuwelijk en beangstigend… Ik wist niet wat er met me gebeurde of waarom! Ik voelde me totaal verloren en ging op zoek naar hulp. Toen kwam ik erachter dat ik verre van gelukkig was. Ik wist niet wie ik echt was en ik ontdekte dat ik een leven leidde dat ik niet wilde.

Met behulp van medicatie en een psycholoog ben ik over deze crisis heen gekomen. Ik begon aan de lerarenopleiding en werkte als lerares Engels en later ging ik naar de universiteit. Er kwam een eind aan mijn huwelijk. Ik ontmoette mijn huidige echtgenoot, werd Zumba instructeur en yoga lerares. In 2012 verhuisden we naar Portugal, waar we al een paar jaar eerder een stuk land met een ruïne hadden gekocht. Mijn man bouwde een fantastisch houten huis voor ons en we woonden heerlijk rustig en afgelegen.

Op 14 juni 2017 ontstond er een brand in het dorpje waar we woonden. De gebeurtenissen van die dag en de daaropvolgende dagen hebben een heel grote invloed op mijn leven gehad. Hier kun je meer over de brand lezen.

Hoewel ons huis, ikzelf en al onze huisdieren ongedeerd waren en ik door mensen om mij heen zelfs als een heldin werd beschouwd, raakte ik een paar maanden later in een depressie. Ik haatte mezelf zo diep, dat ik zelfs niet naar mezelf in de spiegel kon kijken. De brand had als een katalysator gewerkt, waardoor andere trauma’s die ik dacht allang te hebben verwerkt, naar boven kwamen.

In oktober van 2017 verhuisden we voor het werk van mijn man een jaar naar Engeland. Op een dag zat ik op de rand van het bed voor me uit te staren. Ik voelde me leeg en dood van binnen en vroeg me af of het nog wel zin had om verder te leven.

Hoe lang ik daar op de rand van het bed heb gezeten weet ik niet. Uiteindelijk heb ik mezelf gedwongen om op te staan, naar beneden te lopen en ben ik op het internet op zoek gegaan naar hulp. Een maand lang stuurde ik ellenlange verhalen aan een psychologe in de Verenigde Staten, benaderde een sportschool waar ik als Zumba en yogalerares kon werken en begon aan een cursus veganistisch koken. De psychologe zei dat ik posttraumatische stress stoornis had en last van overlevingsschuld. Ze zei ook dat ze niet echt iets voor mij kon betekenen omdat ik al alle dingen deed die ik kon doen om over mijn problemen heen te komen.

Met behulp van dans, yoga, meditatie en “mindfulness” – bewust leven – ben ik uit dat diepe dal omhooggeklommen. Het was een zware, pijnlijke en moeilijke weg. Niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen die van mij houden.

In de afgelopen twee jaar heb ik een aantal cursussen en trainingen gedaan en mijn bedrijf uitgebreid. Naast verschillende yogalessen en meditatie, bied ik nu ook coaching gesprekken aan. Ik heb besloten om coach te worden, omdat ik mensen in vergelijkbare omstandigheden wil helpen zichzelf te helen, om te worden wie ze willen zijn en een zinvol en gelukkig leven te leiden.

Het geeft me ontzettend veel voldoening om andere mensen te helpen om meer uit zichzelf en het leven te halen, en dankzij mijn coaching gesprekken leer ik zelf elke dag meer.

About me…

My name is Luisa. I have got one daughter, and I live in central Portugal together with my husband and our 6 dogs and 2 cats.

I love vegan food and am allergic to chickpeas (I know! No more hummus for me…). I am a passionate and idealistic person, with both feet planted firmly on the ground. I used to feel angry and insecure and blamed others for my unhappiness. Now, I look at myself and the world in a different way, and am more in touch with my thoughts and emotions. And yes, I am happy!

I used to teach English, I translate books, I am a certified holistic coach. I have done all kinds of different studies and trainings: English, Yoga, Ayurveda, dance, plant-based cooking and more. Some of my hobbies are reading, crochet, cooking and making jewellery, and I love to binge watch series on Netflix. My favourite: La Casa de Papel (Money Heist). The book currently on my nightstand is The Power of Now by Eckhart Tolle. I am a big fan of Stephen King.

Let’s go back in time for a bit…

I was born in Amsterdam on December 21, 1963, daughter of a Dutch mother and a Portuguese father. I spent my primary school years and the first year of my secondary school in Zaandam, a city about 25km north of Amsterdam. I have always loved to read, and I spent most of my free time reading books.

When I was 13, my mother and father got divorced. After my mother married again and had another daughter, my second sister, we moved to a small village in the south of the Netherlands where everything was different. I had to go to another school, where I had a hard time adjusting. I felt like an outsider.

From a very young age I thought of myself as stupid and ugly, which resulted in a long search for love and validation. So, for a large part of my life, all my decisions were guided by my romantic relationships.

When I was 32, my life seemed perfect on the outside: I was married and had a child, we owned our own home, and I had a job and an active social life. Then I started suffering from anxiety attacks. It was awful and scary… I didn’t understand what was happening to me or why! I was at a loss so I went looking for help. That was when I found out that I was far from happy. I didn’t know who I was and learned that I was living a life that I didn’t really want.

With the help of a psychologist, I managed to overcome this major life crisis. I became an English teacher and later went on to university. I met my now husband, became a Zumba instructor and yoga teacher. In 2012 we moved to Portugal, where we had bought a piece of land with a ruin. My husband built us a beautiful wooden home and we lived a quiet and secluded life.

On June 14, 2017, a fire started in the village where we lived. Everything that happened on that day and the following days, had a major impact on my life. You can read about the fire here.

Although our house, me and all our pets were unharmed and people around me even regarded me as a hero, I became depressed. I hated myself so much, that I couldn’t even look at myself in the mirror. The fire worked like a catalyst and brought other traumas that I thought I had long since overcome, to come back up.

In October of 2017, we moved to England for one year, for my husband’s work. One day I found myself sitting on the bed staring into space. I felt empty and dead inside and wondered if there was any sense in continuing with my life. I don’t know how long I sat there. At some point I forced myself to get up, walk downstairs and went looking for help on the internet.

For a month, I sent long stories to a psychologist in the USA, contacted a gym where I then started working as a Zumba and yoga teacher and started a course in plant-based cooking. The psychologist said I suffered from posttraumatic stress disorder and survivor’s guilt. She also said that she couldn’t do anything for me, because I was already doing all the things I needed to do to overcome my problems.

With the help of dance, yoga, meditation and mindfulness – living mindfully – I managed to climb out of that deep dark place. It was a hard, painful and difficult journey. Not just for me, but for the people who love me as well.

In the last two years I have followed a number of courses and trainings and have developed my business. Apart from various yoga classes and meditation, I now offer coaching sessions as well. I decided to become a coach, because I want to help people who have been or have been through similar circumstances, to heal themselves, to become who they want to be and live a meaningful and happy life.

I get a lot of joy out of helping other people to get more out of themselves and their lives. And through my coaching sessions, I keep learning every day.

Meditation

Meditation is the act of giving your attention – being mindful – to only one thing.

A yoga asana practice, for example, is meditation in motion, where you focus on your breath and keeping a calm and steady mind during – sometimes challenging – asanas (poses) and the transitions between the asanas.

When we talk about meditation, we actually talk about concentration. You concentrate on one thing, for example the breath, in order to achieve a mentally clear and emotionally calm state.

Classical meditation can be quite challenging. You want to find a comfortable seated position in which you can stay motionless for 5 minutes or more.

Now that in itself is hard enough. Many people find it almost impossible to just sit and do absolutely nothing. In this world we live in we are used to being bombarded constantly with all kinds of impressions, sounds and images. And whenever we have a silent moment, we turn to our smartphone or television for distraction. It is only when we sleep that we are free from stimuli, until the alarm clock sounds the beginning of another busy day.

And then suddenly you are supposed to concentrate on your breath and not think about anything?

I have heard people say: “But I cannot stop thinking!”

Of course you cannot stop thinking. Meditating is not about trying to stop your thoughts, but about not engaging with, responding or reacting to your thoughts. Whenever a thought comes up, you try to only observe it as if from a distance. You try to let go of anything and everything that might distract you from concentrating.

You may think this sounds like hard work and wonder why you should even try all this sitting still and doing nothing and concentrating on your breath.

Well, it has been proven that practising meditation comes with many benefits for your mental and physical health.

It balances the nervous system and helps you deal with stress. It helps you regulate your emotions. By meditating you also influence and change your brainwaves.

You must know that your brain is a powerful tool. Your brain’s mindset has great influence on your physical and mental wellbeing.

Meditation helps you to control your emotions and your mind. When you have (more) control of your mind, you have more control of your life. You become calmer, decrease the risk of cardiovascular disease, increase your life span and the overall quality of your life.

Like most things in life, it takes practise to learn how to meditate.

Practise concentration and meditation will come.

Summer Solstice

Sunday, June 21, is the longest day of the year 2020.

On this day, the sun, the moon and the earth are in perfect alignment, creating an eclipse in some parts of the world.

The longest day of the year – the Summer Solstice – always occurs between June 20 and June 22, but the precise time shifts each year.

Solstice means: the sun standing stil. The Sun’s position in the sky at noon, does not change much during the days before, on and after the solstice.

For hundreds of years, cultures and people around the world have held celebrations during the solstice.

For many people the Summer Solstice marks a turning point in their life, as it marks the start of the summer season after spring.

In India, it is custom to honour the longest day of the year, by organizing yoga sessions to pay homage to the Sun God Surya.

Yoga is performed to gain strength, love, and happiness, and to correct past wrongdoings.

June 21 is also International Yoga Day!

If you missed my Summer Solstice meditation event, you can listen to the recording of the Summer Solstice meditation here.

Make sure you are in a room or area where you can sit comfortably, quietly and undisturbed, alone or together with other people, for 20 minutes.

Just Breathe!

Breathing is easy, right? It happens naturally and automatically.

But to some people, “just breathe” may sound easier than it is.

If you are anxious, if you have a cold or a respiratory disease or feel short of breath, breathing can be challenging.

Some people start taking big breaths to try and get more oxygen in and to get rid of the tight feeling in their chest and body.

Others start breathing faster.

Taking big breaths or breathing faster, though, is counterproductive.

When you take big breaths, you breathe out too much carbon dioxide. This causes blood vessels to constrict and reduces blood flow. As a consequence you get less oxygen!

When you breathe fast, you activate the sympathetic nervous system that makes your body go into fight or flight mode. This will make you (more) anxious!

What you should be doing is LSD!

No, not the drug…

You should practice Long, Slow, Diaphragmatic breathing.

But it is hard to slow down your breath when you are feeling breathless.

To get your breathing under control and train this LSD breathing, do the following:

Place your hands on your lower ribs.

Breathe in and out through the nose, into your belly. As you breathe in, you feel your ribs expand and coming out to the sides. As you breathe out, you feel your ribs contract and coming in again.

While continuing this diaphragmatic breathing, you practice short breath holds.

First, take an easy, normal, breath in and out through the nose.

Then stop breathing for 3, 4 or 5 slow counts.

Then take an easy breath in and out.

Again, take an easy breath in and out through the nose, and stop breathing for 3, 4 or 5 slow counts.

Do this three more times.

Don’t hold the breath for too long or you might lose control of your breathing.

Practicing this long, slow and diaphragmatic breathing, makes your breaths more efficient. The bloodflow and delivery of oxygen improves and feelings of anxiousness and short windedness will dissipate.

In my Hatha Yoga classes, we practice breathing exercises, like Kapala Bhati and Anulom Vilom.

During class, all movements and asanas (poses) are linked with the breath. Breathing calmly and evenly, while holding an asana comfortably and steadily, promotes mental and physical health.

You will feel calmer in daily life and it will become easier for you to control and come

back to your breath whenever you feel out of breath or anxious.

The Wonders of Yin Yoga

Yin Yoga

The explaining of yin yoga starts with explaining the meaning of the concepts yin and yang.

Almost everyone knows the yin and yang symbol, which is called the Tajitu.

It is made up of two halves that complement each other.

Black and white.

If yin is cold, then yang is hot. If yin is the moon, then yang is the sun. Neither is good or bad. They rely on each other and balance each other out.

The two halves are dynamic. Within yin there is some yang and vice versa.

 

Balance

Yin Yoga creates the perfect balance with yang excercises, like dancing, running or Vinyasa Yoga.

Yang exercises work on the sympathetic nervous system: the muscles. It encourages the body to go in fight or flight mode. In yang exercise all energy goes to the muscles because the sympathetic nervous system is activated.

In Hatha Yoga we do yin and yang poses: passive and active. Yang Yoga poses are active and all about creating opposition.

In Yin Yoga we go deeper. We surrender to the pose. We are passive, but still active. We practice mindful stretches at 80% of our capacity and hold each pose for 1 to 5 minutes. Range of motion and flexibility improve very quickly from practising Yin Yoga.

Yin Yoga stretches the connective tissues in the body. It is important to stretch these yin tissues, because it is the body’s structural system. Connective tissue is the most abundant tissue. It binds organs together and keeps them in place. Examples of connective tissue are fascia, ligaments, tendons and bones.

Yin Yoga works on the parasympathetic nervous system, the internal organs and the mind. It encourages the body and the mind to rest, digest and heal by improving the flow of chi: energy, prana or life force.

 

Healing in more ways than one

Yin Yoga poses work deep within the body, in connective tissues and organs where we may have stored memories and emotions, which can manifest as tension, stiffness and pain.

Not only does Yin Yoga improve the flow of chi to make physical healing possible, it also promotes loosening and release of those stored emotions.

By mindful stretching in Yin Yoga and turning our gaze inward while holding a pose, we heal ourselves in more than one way and attain more balance in our body and in our mind.

Those are the wonders of Yin Yoga.

Best Banana Bread Ever

During these past few months in Covid-19 isolation, I have been spending even more time in the kitchen than before. And I am not the only one. One of the things everybody seems to be making is Banana Bread.

I would like to share with you my recipe for the Best Banana Bread ever!

No added sugar, eggs, butter or lactose.

And no bananas! Just kidding…

My Banana Bread contains date paste instead of sugar. Date paste is lovely and sweet, and still contains all the goodness of the fruit, like fibers and vitamins.

Instead of date paste, you can of course just take a handful of dates and chop them into little pieces.

However, date paste is super easy to make.

Take one or two (or more!) handfuls of dates and soak them for 30 minutes or so in hot water that has been boiled. Drain most of the water. Then blend the dates, adding some boiled water to it if needed.

Use a couple of tablespoons of the date paste for the recipe and keep what’s left over in a container in the freezer. It will not become too hard, so you can scoop out some paste whenever you need it. You can add date paste to a bowl of yogurt or ice-cream. Or you can make more banana bread!

Ingredients

  • 200 grams flour – Take any flour you like. I use a mixture of wholegrain and spelt flour.
  • 1 teaspoon baking soda
  • 2 teaspoons Chinese 5-spice mix, cinnamon or other spices you like
  • 1/2 teaspoon salt
  • 125 ml non-dairy milk
  • 2 large ripe bananas
  • 1 grated apple
  • 3 tablespoons date paste
  • 2 tablespoons of nut butter*)
  • 1 teaspoon vanilla extract
  • A generous amount of nuts, chocolate, or whatever you fancy. I use walnuts and sometimes dark chocolate chips (Liddl does a good inexpensive dark chocolate that does not contain milk)

*) If you do not want to use nut butter, you can use 2 tablespoons of coconut oil

Method

Mix the dry ingredients, including the nuts, in a big bowl.

In another bowl, mash the bananas with a fork. Then add the grated apple and all the other wet ingredients.

Add the banana mixture to the dry ingredients. Mix well with a fork. The batter should be thick, but not too dry. Add a bit more milk if needed.

Pour the batter into a baking tray, lined with baking paper, or use paper muffin cups.

Bake at 180°C for 30 minutes (20 minutes for muffins) .

Then reduce heat to 160°C and bake for another 15 minutes (10 minutes for muffins).

Take from the oven and let it cool for 10 minutes, before taking it out of the tray and placing it on a cooling rack.

Enjoy for breakfast or whenever you feel like having something sweet, with a cup of coffee, tea or hot chocolate!

Isn’t this the best banana bread ever? Let me know what you think!

Sunday Lunch

Sunday Lunch is in Engeland een belangrijke maaltijd. Op zondag is (bijna) iedereen vrij. Zondag is de dag waarop je met het gezin erop uit gaat. Wandelen, een kasteel of museum bezoeken, naar bos of dierentuin. En dan om een uur of half twee lunchen in een pub. Of bij vrienden. Of je nodigt vrienden uit.

Wij – tijdelijke bewoners in West Sussex – doen wat de Engelsen doen en gaan geregeld met onze honden wandelen in het bos en daarna lunchen in de pub. Meestal eindigen we in The Black Rabbit. Niet te laat, anders is de veganistische optie op het menu uitverkocht.

In Chichester wonen vriendinnen van ons die we in Portugal hebben ontmoet. Een aantal weken geleden waren we bij hun voor een Sunday Lunch uitgenodigd, en nu was het onze beurt om hun gastvrijheid te beantwoorden. Een traditioneel gerecht is de Sunday Roast, met aardappelen en groenten uit de oven, Yorkshire pudding, en natuurlijk vlees.

Ik maak vaak een Weekday Roast – natuurlijk zonder vlees. Er is niets makkelijker klaar te maken dan geroosterde aardappelen en groenten. Meestal neem ik nieuwe aardappelen met paddestoelen, paprika, courgette, aubergine, ui en knoflook bij. Schoonmaken, in hapklare brokken snijden, wat zout en peper en een beetje olijfolie erover sprenkelen. Half uurtje in de oven, en Bob’s your uncle!

Eigenlijk hou ik niet van koken. Dat wist je misschien al. Daarom wil ik dat mijn maaltijden makkelijk te maken zijn en niet te veel tijd vragen. Maar als er bezoek komt, wil ik best wat meer moeite doen. De beloning van het werken in de keuken en de stress om alle gerechten in de goede volgorde op tafel te krijgen, is dat de mensen aan tafel nog een keer opscheppen omdat zo lekker is!

Uiteindelijk besloot ik tot het volgende drie-gangen menu:

  • voorgerecht: portobello paddestoelen met marinara saus en pesto, ciabatta met gedroogde tomaten en knoflookolie
  • hoofdgerecht: lasagne met geroosterde groenten en béchamel saus, salade
  • nagerecht: kruimeltaart met peer, vanille ijs en caramel saus

Het voor- en hoofdgerecht had ik al eens eerder gemaakt. Eenvoudig te maken en super lekker. Het kan bijna niet misgaan. Het nagerecht was de uitdaging, want nieuw!

Het idee voor de peren kruimeltaart kreeg ik via een vriendin op Facebook. Ik heb haar beloofd dat ik het dessert zou maken en van het resultaat verslag zou doen.

En zie hier, de recepten, met – belabberde – foto’s, van onze Sunday Lunch.

Portobello Paddestoelen uit de oven

Voorgerecht voor 4 personen

  • 4 portobello paddestoelen
  • marinara saus: blik tomaten in tomatensap, 2 tenen knoflook, ca. 2 theelepels oregano, peper en zout
  • pesto: ca. 100 gram verse basilicum blaadjes, een flinke handvol pijnboompitten (je kunt ook cashews of amandelen nemen), ca. 50 gram No-Moo pikante kaas, 4 tenen knoflook, peper en zout

Maak de paddestoelen schoon, snij een stukje van de steel af, en leg de paddestoelen ondersteboven in een bakblik.

Verwarm de inhoud van het blik tomaten met fijngesneden of geperste knoflook, en de rest van de ingrediënten.

Maal de ingrediënten voor de pesto fijn in een keukenmachine totdat het een dikke pasta is geworden. Je kunt eventueel olijfolie toevoegen om het smeuïger te maken.

Schep marinara saus in de hoed van de paddestoelen met daarbovenop een flinke eetlepel (of meer!) pesto. Bak de paddestoelen 15 minuten in de oven op 180°C.

Bewaar de rest van de marinara saus voor de lasagne!

IMG_0022
De portobello’s. Klaar om in de oven te worden gezet.

Lasagne met geroosterde groenten

Hoofdgerecht voor 4 personen

  • 1 pak lasagne bladen
  • 1 courgette, 1 aubergine, 1 punt paprika, 2 tenen knoflook, halve eetlepel olijfolie, peper en zout, oregano
  • béchamel saus: 3 eetlepels olijfolie, 3 eetlepels bloem, ca. 500 ml soja melk (of een andere plant melk), peper en zout
  • No-moo melty veganistische kaas

Maak de groenten schoon, snij ze in niet al te grote stukken en leg ze op een bakplaat. Besprenkel de groenten met olijfolie, geperste knoflook, oregano en peper en zout, en bak ze 20 minuten in de oven op 180°C.

Béchamel saus: verhit de olie in een steelpan op niet al te hoog vuur. Strooi de bloem met behulp van een zeef in de olie: roeren! Giet de melk beetje bij beetje in de pan en blijf roeren totdat het een glad mengsel is geworden. Een minuutje laten sudderen, dan de kookplaat uitzetten.

Bedek de bodem van een ovenschaal met béchamelsaus en leg daarop de eerste laag lasagne bladen. Daarop leg je een deel van de geroosterde groenten en de rest van de marinara saus die je voor de portobello’s hebt gebruikt. Vervolgens weer een laag lasagne bladen, béchamelsaus, een laag groenten, en zo voort. Eindig met lasagne bladen en béchamelsaus. Bedek de inhoud van de schaal met de veganistische kaas.

Bak de lasagne 30 tot 40 minuten in de oven op 180°C.

 

Peren kruimeltaart met caramel saus

Nagerecht voor 8 personen.

Enkele kanttekeningen:

Volgens Bakerita is dit recept genoeg voor 10 personen, maar dat zijn dan wel heel bescheiden porties!

In plaats van pecan noten heb ik walnoten gebruikt en in plaats van tapioca bloem heb ik gewone witte bloem gebruikt. Omdat ik desserts snel te zoet vind, heb ik de hoeveelheid kokossuiker gehalveerd. De caramel saus vond ik ook erg zoet, maar die kun je op je bord eenvoudig doseren.

De volgende keer doe ik er ook wat minder kardemom in. Ik vond de smaak overheersen.

Op het eerste gezicht vond ik het een ingewikkeld recept met veel te veel ingrediënten. Maar het viel reuze mee. De bereidingstijd voor de drie componenten was inderdaad zoals in het recept staat ongeveer 20 minuten.

Hierbij mijn aangepaste recept voor de Caramel Pear Crisp:

De basis:

6 dessert peren

1/4 cup kokos olie

2 eetlepels bloem

1 eetlepel water

2 eetlepels kokossuiker

2 eetlepels ahornsiroop

1 theelepel kaneel

1/4 theelepel kardemom

1/4 theelepel kruidnagel

1 eetlepel vanille extract

Schil de peren en leg ze in een kom.

Smelt de kokosolie in een steelpan op laag vuur, zeef de bloem erdoor en roer tot een glad mengsel. Voeg daarna al roerend de rest van de ingrediënten toe.

Giet dit mengsel over de peren en roer het goed om zodat de stukken peer gelijkmatig met het mengsel bedekt zijn.

Giet de inhoud van de kom in een bakblik.

De kruimellaag:

250 ml amandelmeel

2 eetlepels kokosmeel

1/4 theelepel kaneel

1/4 theelepel kardemom

125 ml kokosvlokken

60 ml ahornsiroop

60 ml kokosolie (zacht)

60 ml pecannoten

Doe alle ingrediënten voor de kruimellaag in een kom en roer ze met een vork door elkaar. Strooi dit mengsel over de peren in het bakblik.

Zet het bakblik in een voorverwarmde oven van 180°C en bak de peren kruimeltaart in 35-40 minuten gaar.

De saus:

125 ml cashewpasta

80 ml ahornsiroop

80 ml kokosolie (gesmolten)

Vermeng de ingrediënten voor de saus met een garde. Vlak voor het serveren maak je de saus warm (op de kookplaat of in de magnetron).

Serveer de taart met vanille ijs (bijvoorbeeld van Alpro) en de warme caramel saus.

fullsizeoutput_131f
Niet echt mooi om te zien, maar wel heerlijk van smaak!

NB: Tijdens het roosteren van de groenten voor het hoofdgerecht, heb ik het voorgerecht voorbereid zodat ik het in de oven kon zetten tegen de tijd dat we aan tafel wilden.

Vervolgens heb ik de béchamelsaus gemaakt en daarna het dessert. Terwijl dat in de oven stond, heb ik de ingrediënten van de caramel saus gemengd en de schaal met lasagne gevuld.

Fires in Portugal

On Saturday afternoon, I notice a cloud of smoke from my garden in the woods near Pedrógão Grande.

I get into my car and drive up the hill, out of the forest to look for the source.

From the N2, I can see there is a fire in Escalos Fundeiros, the village that my piece of woods belongs to. It is a small fire and the fire station is only a few miles away, so it will be alright.

Driving back home, I decide to go to my mom’s house, because you never know. The day before, I already put my passport and papers in a bag, because I know the risk of fires is high at the moment.

I get my laptop, phones and chargers, and my crochet work, so I’ll have something to do. I don’t need any clothes, because I can wear something of my mom’s. Besides, I’ll be back tomorrow or the day after. Kitten in its travel basket, dogs in the car. Off we go.

It’s lovely and cool inside the house in Salaborda Nova. Unlike outside. It’s incredibly hot and there’s a strong wind. There was thunder and lightning that afternoon, and now it looks like there’s a storm coming. The dogs are panting on the tiled floor and I contemplate diving into the pool. Better not. I pour myself a glass of wine and watch a House of Cards episode on my laptop while crocheting.

At six o’clock my friend Natasha rings me. She lives in Castanheira de Pera and has a view of my village. She asks me if I’m safe, because there is a big fire in Escalos. I tell her not to worry: I’m in Salaborda.

I can see the fire from where I am, and I have taken a couple of photographs, but I’m not worried. We’ve had fires before, and the fire brigade always comes in no-time.

Fifteen minutes later another friend rings me. Michelle lives near my mom. She also knows about the fire in Escalos, and she wants to know if I’m safe. While we are talking the line goes dead. I try to ring her back and walk outside to get a better signal. That’s when I see that the woods at the back of the house are on fire. I run to the car. Come! Come on, guys! I have to go and get Harry and Texugo and lift them into the car. Luna hides underneath the car, so I have to get on my knees to lure her.

It isn’t until I have turned the car around to drive out of the village that I see that everything around me is on fire. The garden and the house on the other side of the road, the woods on either side of the road leading out of the village, next to and behind my mom’s house.

So I drive the other way, into the village. There are flames lining the road and behind the houses, and the further you go into the village, the further you go into the forest. At a small crossing, which is the widest part of the village, I see two men. How do I get out of here, I ask them. They say I have to go to Vila Facaia, because Salaborda Velha is burning as well. What are you doing here, I ask them. Get in! I don’t have to say it twice.

And then I drive back past my mom’s house into the sea of fire. It is hard to describe this, also because it is hard for me to think back to that moment.

The forest on either side of the road is burning. I cannot see where I’m going because of the thick smoke. All I can see are orange flames and burning leaves – or whatever it is – that are blowing across the road and around the car. I tell the man next to me to close the window. The road is curvy. The car hits the gully, I can see the ground burning. We almost topple over, but then the car bounces back on its four wheels. Only to hit the right side of the road, and the car topples the other way. This is it, I think.

We are going to die. We are going to die.

No, the man next to me says. He taps my shoulder. We are not going to die. Calma, calma. Devagar.

Het is right. I need to stay calm and drive more slowly. I squeeze his lower arm to thank him for his support.

It’s a miracle. We have managed to get out of the village alive! We are on the crossroads to Mosteiro and Vila Facaia. There is not as much smoke here. Every which way we look there are flames. There is a house burning on the right, on the left side of the road is a burning car.

Then I drive into Vila Facaia, where I am stuck for the next two hours.

The village is surrounded by fire. The street is full of cars. People want to drive out of the village in the direction of Adega, but they are stopped by people coming from that direction who want to escape through the other side of the village. A woman slams on the roof of my car. She yells, ajuda, ajuda! But I cannot help her. I don’t have any room left in the car.

With some difficulty I manage to turn the car around and drive back. Again I get stuck. The driver in the car in front of me wants to reverse, but there are other cars behind me. While I blast my horn and try to get the people behind me to reverse, the car in front of me reverses and drives into my car six times.

There is a parking spot around the corner near the playground. The men and I get out of the car. Nia, our youngest dog, jumps out and disappears. The vegetation next to the road is on fire as well. The smoke is suffocating, so I hide behind the building where a doctor and a nurse do consultations once a week.

I ring my husband. I am in Vila Facaia, surrounded by fires and I don’t know what to do. I will ring again when I have news. And I ring my daughter to tell her there is a fire, but I will ring her as soon as I am safe.

I see Michelle who, like me, escaped from her home with her dogs in the car. She is crying and asks me where we can go. The IC8 is closed, she tells me.

Meanwhile, I’ve lost sight of the two men who were in my car. And a minute later Michelle has gone as well.

I don’t know what to do. But I have to do something.

So I get back into my car and go right to see if I can get out of the village. I stop to talk to a few people. A man tells me to move my car. When the fire brigade comes, they have to be able to get through.

Further down the road there is enough room for me to stop. A woman is walking up and down in front of a house. I can see the hill behind her house is on fire. I suggest we hose the place down. I haven’t got any water, she says.Then there is another woman who ask me if my phone is working. She rings 112. That is when another one of my dogs escapes from the car. Harry.

After another hour I decide to drive to Adega, towards the IC8. I drive through Vila Facaia. By now, most of the cars have disappeared. I wonder where they have gone. There are flames coming from the windows of several houses, and there are cars burning on the side of the road leading to Adega.

I stop at the café in Adega where a few people have gathered. One woman is crying. Everything’s gone. Everything’s gone.

I can see that the exit to the IC8 is not closed and I ask if it has been cleared. Yes, they say, you can go to Figueiró dos Vinhos. So that’s what I do.

On either side of the IC8 the forest is burning as well. I can’t see the road. Now and again the air clears a little bit and I manage to swerve around a tree that is lying on the road. I see the temperature gauge of my car is in the red, but I cannot stop.

There is nobody else on the road. When I get to Figueiró, the flames are gone. I pass a couple of fire trucks that are going the other way.

I stop at the gas station in Avelar to catch my breath and to buy some water. I left the house without taking any water, and I am terribly thirsty. Plus, I have to clean the windshield, because it is covered in soot. I ring my mother, my husband, and my daughter to tell them I am still alive, but that our houses are probably destroyed.

The next couple of days I stayed with friends. I found Nia and Harry, talked to reporters, went to my mom’s house together with a reporter and cameraman of Dutch RTL News. I helped my friend Margarida who works with the fire brigade to track missing foreigners, and I cried for the kitten who was killed by one of the dogs from the shelter that had to be evacuated.

On my way to an appointment with a reporter of Dutch NOS Radio, my wonderful Nissan Terrano finally broke down – at exactly the same spot where I had to stop the week before because of a bee that landed between my legs.

The reporter picked me up, just as the AA arrived. We went to my house in the woods, where everything was just as I had left it. So it’s a mess, my wonderful Irish friend says.

A lot of people and animals have died. People who were sent back by the GNR when they wanted to flee via the IC8. People who stayed home. People who jumped into their cars and were trapped by the fire. A friend’s husband who was a volunteer with the fire brigade. The wife, mother and uncle of a friend who couldn’t get away on time. And many more. People from our village. People from neighbouring villages. People we know.

The heroes and heroins of the fire brigade that consists of 98% volunteers are being cheered. They are being cursed by others. Where were they? How could this happen?

A few days ago I saw an article with the title “What to do in case of a bushfire”, or something like that. Interesting and useful. But no matter how many guidebooks you read, if there’s a fire, you don’t know what’s the right thing to do. This fire spread so quickly and it went in all directions.

The area is charred and black and quiet. You don’t hear any birds or insects. All the sounds you normally don’t notice, are now noticeable because of their absence.

Vitor and his brother, the two men I took with me from Salaborda Nova to Vila Facaia, had left their personal belongings in my car. We looked them up on Thursday to give them their bags and papers, together with a bottle of wine. Vitor invited me to his birthday party. He will make bacalhau with chickpeas and potatoes. He told my husband I am “muito simpática”.

I’m doing alright. I’m still alive, I wasn’t hurt, my house is okay and I’m in the fortunate position that I can help other people.

I’m a tough broad, and if I get a bit short of breath, I just pretend nothing’s wrong. Yoga on Thursday. I will take some me-time then.

Kaas II

Geen vlees, oké, maar kaas… Ik zou nooit zonder kaas kunnen!

Dat hoor je mensen vaak zeggen als het gesprek op veganistisch eten komt.

Kaas is heerlijk, ik ben de laatste die dat zal ontkennen. Maar als ik slechts één ding echt hoef te missen om niet meer aan de verschrikkingen van de bio-industrie mee te werken, is het opgeven van kaas een klein offer.

Inmiddels heb ik al vele vega-kazen uitgeprobeerd – gekocht of zelf gemaakt. Soms valt het mee, soms valt het tegen. En af en toe proef ik iets waar ik zo blij van word, dat ik letterlijk sta te springen in de keuken!

Dat gebeurde bijvoorbeeld met de vegan mozzarella van de vrolijke Ierse tweeling van The Happy Pear. Perfect op pizza’s of op een cracker bij de borrel.

Kort geleden ontdekte ik een recept voor een smeerbare roomkaas. Eenvoudig zelf te maken, snel klaar en nauwelijks te onderscheiden van de roomkaas die je in de supermarkt kunt kopen. Het verschil is dat het een stuk minder vet bevat. Het enige wat je nodig hebt is soja yoghurt en wat zout.

Yep, slechts twee ingrediënten.

Je doet de yoghurt in een doek in een vergiet of zeef en laat dat een nachtje in de koelkast uitlekken. Wat er in de doek overblijft is de kaas. Die doe je in een bakje, wat zout erdoor. Klaar!

Ik voeg daar nog een teen knoflook, wat peper en verse bieslook aan toe. Omdat het kan.

Jammer genoeg grijp ik hier vaak mis als ik soja yoghurt nodig heb. Soms is het wekenlang niet te krijgen. Daarom ging ik op zoek naar plan B. Zelf sojayoghurt maken. Moet kunnen. Op internet staan genoeg recepten, maar als ik woorden als “yoghurt starter” en “yoghurtmachine” zie, geef ik onmiddellijk op.

De oplossing: kaas maken van sojamelk.

Men neme 1 liter sojamelk en het sap van 1 à 2 citroenen.

Verhit de sojamelk in een pan tot het begint te borrelen. Zet het vuur uit en roer het citroensap door de melk. Doe de deksel op de pan en laat het mengsel minuut of 20 staan.

Giet het mengsel in een doek in een vergiet, en laat het vocht eruit lopen. Dat duurt niet lang, een half uurtje of zo. Dat wat in de doek overblijft is de kaas, maar dat wist je al.

Hier gaat dan nog wat zout door en natuurlijk knoflook, peper en bieslook.

Persoonlijk heeft de kaas van sojayoghurt mijn voorkeur; hij is lekker smeuïg en de smaak is niet van “normale” kruidensmeerkaas te onderscheiden. De sojamelkkaas heeft een wat korreliger structuur en smaakt een heel klein beetje naar soja. Anders. Maar anders is ook lekker.